Australijskie horyzonty

„Horyzont to akt łączenia błękitu z kawałkiem lądu.” Ten tekst z jednego z kawałków Raz Dwa Trzy idealnie pasuje do Australii. Oj, szerokie, dalekie i przepiękne są tutaj horyzonty.

Spójrzcie na to niebo. Równie malownicze widzieliśmy tylko w Pamirze.
Australię dobrze chłonie się nie tylko oczami, ale i nosem. Jak te ich krzaki i drzewa pachną! Jadąc na rowerze możemy niuchać wszystko co rośnie przy drodze do woli. Pachnie inaczej niż w Europie czy Azji.

Przyjemność obwąchiwania australijskiego buszu co chwilę psuje niestety smród rozkładającego się przy drodze kangura. Na poboczu wypatrzeć można nie tylko kangury i inne mniejsze rozjechane zwierzątka, ale też to, co Australijczycy wyrzucają z samochodów. Naliczyłem już kilka par dobrych butów, komplet kluczy płaskich i nasadowych, haki, liny, ale też telewizor LCD. Się tutaj obłowimy.

Gdzieś na tej drodze miałem taką radochę, że aż mi się łezka w oku zakręciła. Zjazd w dół, potężny wiatr w plecy, powyżej 50km/h bez większego dokręcania, road-tripowe hiciory w uszach, wolność, przestrzeń, i to uczucie, że cały świat należy do ciebie.

Jeszcze ciekawiej zaczęło się dziać, gdy na horyzoncie pojawił się Ocean Indyjski. Mógłbym siedzieć w tych krzakach i patrzeć na niego godzinami, ale trzeba było jechać.

Na szczęście potem mogliśmy zatrzymać się na dłuższą chwilę.

I podpisać się na pewnych drzwiach. Dziękujemy!

Ale, że w Australii wszystko jest pokręcone, to przy samym oceanie mają też pustynię. A na niej takie dziwne, nie do końca wiadomego pochodzenia, stożki – the pinnacles. Tutaj ciekawostka: do parków narodowych w Australii rowerem wjeżdża się za darmo.

Odwiedził nas już parę razy Pan Pająk, choć śmiertelnego redbacka nie udało się nam jeszcze przyuważyć. Z ciekawszych gatunków – schował się nam na sakwie jeden młody Huntsman Spider. Fotki nie ma, młotek poszedł w ruch.

Ach, to australijskie niebo.

Australijczycy są niezwykle dumni ze swojej wołowiny i twierdzą, że równie smacznej nie ma nigdzie indziej na świecie. Coś w tym jest. Przez setki kilometrów wzdłuż drogi ciągną się ogrodzone farmy, na których stada krów czy owiec biegają sobie samopas. Mięsko w hamburgerach smakuje potem świetnie.

Na koniec przygoda obiecana w ostatnim wpisie Mażny. Zanim dojechaliśmy do tej pięknej oceanicznej drogi, musieliśmy przedrzeć się przez 60km przedmieść Perth. Oczywiście zaczęliśmy za późno, zdjęć po drodze zrobiliśmy za dużo, a wieczorem złapał nas deszcz. I tak stoimy sobie przemoczeni pośród luksusowych domków za kilka milionów dolarów sztuka i kombinujemy gdzie by tu spędzić noc. Chowamy się pod altanką w małym parku na rogu przy placu zabaw. Chcemy przeczekać deszcz, ale leje coraz mocniej i mocniej. Jechać? Nie ma mowy! Zostać? Przecież w pięć minut zgarnie nas policja, przecież wszyscy ostrzegali, że Australia to nie Azja, tutaj nie można ot tak rozbić się byle gdzie… Siedzimy, rozkminiamy, aż robi się późno, ciemno i zimno. No dobra, raz się żyje – rozbijemy tutaj namiot. „Jak przyjdzie policja to powiemy im kangaroo” – taki hermetyczny, australijski żarcik. Widok namiotów w parkach tutaj aż tak nie dziwi, Aborygeni często koczują w ten sposób w miastach. Rzeczywiście, przez kilka godzin mamy spokój. Aż tu nagle… w środku nocy budzi nas hmm… ciamkanie. Para australijskich nastolatków przyszła się tutaj całować i niespecjalnie przejmowała się naszą obecnością. Młody człowiek miał gadane. „You’re a nice girl, not like all those other sluts”, „Oh man, you’ve got so many followers on Instagram”. Na szczęście byli grzeczni. Pociamkali i sobie poszli. Policji nie wezwali. Rano zdążyliśmy zwinąć się przed wschodem słońca i przed poranną turą wyprowadzania piesków na spacer.

Poza miastem spanie za darmo pod namiotem też nie jest takie proste. Wszędzie aż roi się od tabliczek z zakazami. Wszystkie rezerwaty, parki narodowe, czy inne miejsca rekultywacji roślinności na wydmach omijaliśmy szerokim łukiem. Przestrzeni jest tu jednak tak dużo, że za każdym razem udawało nam się znaleźć bardzo przyjemne chyba-legalne miejscówki.